वर ही सोळा गडियांचा मेळा । सतरावा बसवंत खेळिया रे । जतिस पद राखों जेणें टिपरिया घाई । अनुहातें वाजे मांदळा रे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नाचत पंढरिये जाऊं रे खेळिया । विठ्ठल रखुमाई पाहूं रे ॥१॥ सा चहूं वेगळा अठराही निराळा । गाऊं वाजवूं एक चाळा रे । विसरती पक्षी चारा घेणें पाणी । तारुण्य देहभाव बाळा रे ॥ २ ॥ आनंद तेथिचा मुकियासि वाचा । बहिरे ऐकती कानीं रे । आंधळ्यांसि डोळे पांगळांसि पाय । तुका ह्मणे वृद्ध होती तरणे रे ॥३॥

हे सोळा सवंगड्यांचं मंडळ आहे, आणि सतरावा त्यांचा खेळिया 'बसवंत' (मुख्य नायक/कृष्ण). त्यांनी असा ताल राखला आहे की टिपरीच्या तालासोबत मृदुंगही आतल्या आत आपोआप वाजू लागतो. चला, नाचत नाचत पंढरीला जाऊया, आणि विठ्ठल-रखुमाईचं दर्शन घेऊया. सहा दर्शने, चार वेद, अठरा पुराणे सगळं बाजूला ठेवून, आपण एकाच तालात गाऊया-वाजवूया. इतका आनंद असतो की पक्षीही चारा-पाणी घ्यायचं विसरतात, तरुण असो वा लहान बालक, सगळे देहभानच विसरतात. तिथला आनंद असा असतो की मुक्याला वाणी फुटते, बहिऱ्याला कानांनी ऐकू येऊ लागतं. आंधळ्याला डोळे मिळतात, पांगळ्याला पाय मिळतात, तुकोबा म्हणतात, म्हातारे तरुण होऊन जातात.