दोन्ही टिपरीं एक चि नाद । सगुण निर्गुण नाहीं भेद रे । कुसरी अंगें मोडितील परी । मेळविति एका छंदें रे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ कांहीं च न वाजे वांयां रे । खेळिया एक चि बसवंत अवघियां रे । सम विषम तेथें होऊं च नेदी । जाणऊनि आगळिया रे ॥ १ ॥ संत महंत सिद्ध खेळतील घाई । ते च सांभाळी माझ्या भाई रे । हात राखोन हाणिति टिपऱ्या । टिपरें मिळोनि जाय त्याची सोई रे ॥ २ ॥ विटाळाचें अवघें जाईल वांयां । काय ते शृंगारूनि काया रे । निवडूनि बाहेर काढिती निराळा जो न मिळे संताचिया घाई रे ॥३ ॥ प्रकाराचें काज नाहीं सोडीं लाज । निःशंक होउनियां खेळें रे । नेणतीं नेणतीं च एकें पावलीं मान । विठ्ठल नामाचिया बळे रे ॥ ४ ॥ रोमांच गुढिया डोलविती अंगें । भावबळें खेळविती सोंगे रे । तुका ह्मणे कंठ सद्गदित दाटे । या विठोबाच्या अंगसंगें रे ॥५॥

दोन्ही टिपऱ्यांचा नाद एकच असतो, सगुण आणि निर्गुण यांच्यात काही भेद नाही. अंगविक्षेप करत कुशलतेने हलतील, पण शेवटी एकाच तालात सगळे एकत्र येतात. यात काहीही वाया जात नाही, सगळ्यांचा एकच खेळिया-बसवंत असतो. तिथे बरोबर-चूक असा भेदच राहू देत नाही, कारण तो याहून वेगळा-श्रेष्ठ आहे हे कळतं. संत-महंत-सिद्ध हे सगळे हा खेळ खेळतील, तोच (देव) त्यांची काळजी घेतो. हात राखून टिपऱ्या मारतात, आणि टिपऱ्या एकमेकांना मिळाल्या की त्याची खरी गोडी येते. निव्वळ विटाळ-सोवळ्याच्या कल्पना वाया जातील, शरीर नटवून तरी काय उपयोग? जो संतांच्या या मेळाव्यात सामील होत नाही, त्याला वेगळं काढून बाजूला ठेवतात. औपचारिकतेची गरज नाही, लाज सोडून द्या, निःशंक होऊन खेळा. जे साधे-भोळे, अजाण असतात तेच विठ्ठलनामाच्या बळावर खरा मान मिळवतात. अंगावर रोमांच उभे राहतात, शरीर गुढीसारखं डोलतं, भक्तिभावाने अशी सोंगं खेळवली जातात. तुकोबा म्हणतात, या विठोबाच्या सान्निध्यात कंठ भरून येतो, गहिवरून दाटतो.