भीमातीरीं एक वसले नगर । त्याचे नांव पंढरपूर रे । तेथील मोकासी चार भुजा त्यासी । बाइला सोळा हजार रे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ नाचत जाऊं त्याच्या गांवा रे खेळिया । सुख देईल विसावा रे । पुढें गेले ते सुफळ जाले । वाणितील त्याची सीमा रे ॥ १ ॥ बळियां आगळा पाळी लोकपाळां । रीघ नाहीं कळिकाळा रे । पुंडलीक पाटील केली कुळवाडी । तो जाला भवदुःखा वेगळा रे ॥ २ ॥ संतसज्जनीं मांडिलीं दुकाने । जया जें पाहिजे तें आहे रे । भुक्तिमुक्ति फुका च साठीं । कोणी तयाकडे न पाहे रे ॥३॥ दोन्ही च हाट भरले घनदाट । अपार मिळाले वारकरी रे । न वजों ह्मणती आह्मी वैकुंठा । जिहीं देखिली पंढरी रे ॥ ४॥ बहुत दिस होती मज आस । आजि घडलें सायासीं रे । तुका ह्मणे होय तुमचेनी पुण्यें । भेटी तया पायांसी रे॥५॥

भीमा नदीच्या काठी एक नगर वसलं आहे, त्याचं नाव पंढरपूर. तिथला मालक (विठ्ठल) चार हातांचा आहे, आणि त्याला सोळा हजार पत्नी (राण्या) आहेत. चला, नाचत नाचत त्याच्या गावी जाऊया रे मित्रांनो, तिथे गेल्यावर खरी विश्रांती आणि सुख मिळेल. जे आधीच तिथे जाऊन पोहोचले, ते धन्य झाले, त्यांची थोरवी वर्णन करता येणार नाही इतकी मोठी आहे. तो बलवानांतही सर्वश्रेष्ठ आहे, लोकपालांचंही तो रक्षण करतो, काळालाही तिथे शिरकाव नाही. पुंडलिकाला त्याने आपला 'पाटील' (प्रमुख) बनवलं, आणि पुंडलिक संसारदुःखापासून मुक्त झाला. संतसज्जनांनी तिथे जणू दुकानंच थाटली आहेत, ज्याला जे हवं ते तिथे मिळतं. भोग आणि मोक्ष दोन्ही फुकट मिळत असूनही, त्याकडे कुणी लक्षच देत नाही. दोन्ही बाजारपेठा गर्दीने ओसंडून वाहत आहेत, असंख्य वारकरी तिथे जमले आहेत. ज्यांनी एकदा पंढरी पाहिली, ते म्हणतात आम्ही आता वैकुंठालाही जाणार नाही. मला खूप दिवसांपासून याची आस होती, आज ती अपार प्रयत्नांती पूर्ण झाली. तुकोबा म्हणतात, तुमच्याच पुण्याईने आज त्याच्या चरणांची भेट घडली.