पंढरी चोहटा मांडियेला खेळ । वैष्णव मिळोनि सकळ रे । टाळ टिपरी मांदळे एक नाद रे । जाला बसवंत देवकीचा बाळ रे ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥चला तें कवतुक भाई रे । पाहों डोळां कामीं गुंतलेति काई रे । भाग्यवंत कोणी गेले सांगाति । ऐसें सुख त्रिभुवनीं नाहीं रे ॥ १ ॥ आनंदाचे वाद सुखाचे संवाद । एक एका दाखविती छंद रे । साही अठरा चारी घालुनियां घाई । नाचती फेरी टाळशुद्ध रे ॥ २ ॥ भक्ताचीं भूषणें मुद्रा आभरणें । शोभती चंदनाच्या उट्या रे । सत्व सुंदर कास घाळूनि कुसरी । गर्जती नाम बोभाटीं रे ॥३॥ हरि हर ब्रह्मा तीर्थासहित भीमा । देव कोटी तेहतीस रे । विस्मित होऊनि ठाकले सकळ जन । अमरावती केली ओस रे ॥४ ॥ वाणितील थोरी वैकुंठिची परी । न पवे पंढरीची सरी रे । तुकयाचा दास ह्मणे नका आळस करूं । सांगतों नरनारींस रे ॥५ ॥

पंढरीच्या चौकात खेळ (कीर्तन) मांडला आहे, सगळे वैष्णव एकत्र जमले आहेत. टाळ, टिपऱ्या, मृदुंग यांचा एकच नाद उमटतो, देवकीचा मुलगा (कृष्ण) यात स्वतः 'बसवंत' झाला आहे. चला भावांनो, हे अद्भुत दृश्य डोळ्यांनी बघूया, कशाला (सांसारिक) कामात गुंतून बसला आहात? जे भाग्यवान आधीच सोबत गेले, त्यांना असं सुख मिळालं जे तिन्ही लोकांत कुठेच नाही. आनंदाची चर्चा, सुखाचे संवाद, एकमेकांना नवनवीन ठेके दाखवतात. सहा दर्शने, अठरा पुराणे, चार वेद यांनाही मागे टाकून, टाळाच्या शुद्ध तालात सगळे फेर धरून नाचतात. भक्तांचे अलंकार, टिळे, दागिने, चंदनाची उटी शोभून दिसते. सुंदर कासोटा नेटकेपणाने खोचून, ते मोठ्याने नामाचा गजर करतात. हरी, हर (शिव), ब्रह्मा, भीमा नदीसह सगळी तीर्थं, तेहतीस कोटी देव - हे सगळे थक्क होऊन उभे राहिले, इतकं की अमरावतीही ओस पडली. वैकुंठाची थोरवी कितीही वर्णन केली तरी ती पंढरीच्या बरोबरीची होऊ शकत नाही. तुकोबांचा दास म्हणतो, आळस करू नका, हे मी सगळ्या स्त्री-पुरुषांना आवर्जून सांगतो आहे.