ब्रह्मादिकां न कळे खोळ । ते हे आकळ धरिली ॥ १ ॥ ॥ ध्रु. ॥ मोहरी पांवा वाहे काठी । धांवे पाठीं गाईचे ॥ १ ॥ उच्छिष्ट न लभे देवा । तें हें सदैवां गोवळ्यां ॥ २ ॥ तुका ह्मणे जोड जाली । ते हे माउली आमुची ॥३॥

ब्रह्मादिक मोठ्या देवांनाही जे रहस्य कळत नाही, तेच या साध्या गुराख्यांनी अगदी सहज धरून ठेवलं आहे. शिंग, बासरी, काठी घेऊन तो गुरांच्या मागे धावतो. देवांनाही जे उष्टं (कृपाप्रसाद) मिळणं दुर्लभ, ते या भाग्यवान गुराख्यांना सहज मिळतं. तुकोबा म्हणतात, आम्हाला जी प्राप्ती झाली आहे, तीच खरी - हा (कृष्ण) आमची माउलीच आहे.