कान्होबा तूं आलगट । नाहीं लाज बहु धीट । पाहिलें वाईट । बोलोनियां खोटें ॥१॥ ॥ ध्रु. ॥ परि तूं न संडिसी खोडी । करिसी केली घडीघडी । पाडिसी रोकडी । तुटी माये आह्यांसी ॥ १ ॥ तूं ठायींचा गोवळ । अविचारी अनर्गळ । चोरटा शिंदळ । ऐसा पिटूं डांगोरा ॥२॥ जरी मूळ मायेच्या कारट्या तुझी आई । आही घालूं सर्वा ठायीं । तुका ह्मणे तें ही । तुज वाटे भूषण ॥ ३ ॥

कान्होबा, तू अगदी उनाड आहेस, तुला अजिबात लाज नाही, फार धीट आहेस. आम्ही खोटं बोलून तुझं वाईट वागणंच पाहिलं आहे. तरीही तू आपली ही खोड सोडत नाहीस, वेळोवेळी तेच ते करत राहतोस, आणि आम्हाला रोखठोक नुकसान करून दाखवतोस. तू मुळातच जन्मजात गुराखी-खोडकर आहेस, अविचारी आणि बेलगाम आहेस, चोर आहेस, बदमाश आहेस - अशी दवंडीच पिटून सगळीकडे सांगू. जर आम्ही तुझ्या आईकडे, अरे खोडकरा, तुझी तक्रार नेली, तर सगळीकडे तुझी बदनामी करू. तुकोबा म्हणतात, पण त्यालाही तू भूषणच समजतोस (तुला त्याची लाज वाटतच नाही).