भोजनाच्या काळीं । कान्हो मांडियेली आळी । काला करी वनमाळी । अन्न एकवटा । देई निवडुनी । माते ह्मणतो जननी । हात पिटूनि मेदिनी । वरि अंग घाली ॥१ ॥ ॥ ध्रु. ॥ केसा आळी घेसी । नव्हे तें चि करविसी । घेई दुसरें तयेसी । वारी ह्मणे नको ॥ १ ॥ आतां काय करूं । नये यासि हाण मारूं । नव्हे बुझावितां स्थिरू । कांहीं करिना हा । त्वां चि केलें एके ठायीं । आतां निवडूनि खाई । आह्मां जाचितोसि काई । हरिसि ह्मणे माता ॥ २ ॥ त्याचें तयाकुन । करवितां तुटे भान । तंव जाले समाधान । उठोनियां बैसे । माते बरें जाणविलें । अंग चोरूनि आपुलें । तोडियलें एका बोलें । कैसें सुखदुःख ॥३ ॥ ताट पालवें झाकिलें । होतें तैसें तेथें केलें । भिन्नाभिन्न निवडिलें । अन्ने वेगळालीं । विस्मित जननी । भाव देखोनियां मनीं । ह्मणे नाहीं ऐसा कोणी । तुज सारिखा रे ॥ ४ ॥ हरुषली माये । सुख अंगीं न समाये । कवळूनि बाहे । देती आलिंगन । आनंद भोजनीं । तेथें फिटलीसे धणी । तुका ह्मणे कोणी । सांडा गोष मज ॥५॥

जेवणाच्या वेळी कान्हा हट्ट धरून बसला, वनमाळी (कृष्ण) 'काला' तयार करतो, सगळं अन्न एकत्र मिसळून त्यातलं निवडून देतो. आईला म्हणतो, आई, आणि हात आपटून जमिनीवर अंग टाकून बसतो. आई म्हणते, कशाला हट्ट धरतोस, जे व्हायचं नाही तेच करवून घेतोस. दुसरं काहीतरी घे, असं म्हणून त्याला थांबवते, 'नको असं करूस' म्हणते. आता काय करावं, याला मारताही येत नाही, समजावूनही तो स्थिर राहत नाही, काहीच ऐकत नाही. एका ठिकाणी तूच हे सगळं करून ठेवलंस, आता निवडून खा, आम्हाला का त्रास देतोस, असं आई हरीला म्हणते. त्याला ते सांगत असताना तिचं भानच हरपतं, पण मग तो शांत होतो, स्वतःहून उठून बसतो. आईला हे बरं वाटलं, स्वतःचं अंग आवरून, एका शब्दात त्याने भांडण मिटवलं, केवढं हे सुखदुःखाचं नाटक. ताट पदराने झाकलं होतं, ते जसं होतं तसंच ठेवलं, वेगवेगळे पदार्थ नीट निवडून वेगळे केले. आई मनातून विस्मित झाली, त्याचा तो भाव पाहून म्हणाली, तुझ्यासारखा कोणीच नाही रे. आई आनंदित झाली, तिच्या अंगात सुख मावेना, त्याला जवळ घेऊन कवटाळून मिठी मारली. जेवणातला हा आनंद, तिथेच तिची तृप्ती झाली. तुकोबा म्हणतात, ही गोष्ट कुणाला सांगू नका असं (कृष्ण) म्हणतो.