पैल आली आगी कान्हो काय रे करावें । न कळे तें कैसें आजि वांचों आह्मी जीवें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ धांव रे हरी सांपडलों संधीं । वोणव्याचे मधीं बुद्धि कांहीं करावी । अवचितां जाळ येतां देखियेला वरी । परतोनि पाहतां आधीं होतों पाठमोरी ॥२॥ सभोंवता फेर रीग न पुरे पळतां । तुका ह्मणे जाणसी तें करावें अनंता ॥३॥

अरे कान्हा, पलीकडून आग आली, आता काय करायचं? कसं कळत नाही, आज आपण जिवानिशी कसे वाचणार? धाव रे हरी, आम्ही अडकून पडलो आहोत, या वणव्याच्या मध्ये आता तूच काहीतरी उपाय कर. अचानक ज्वाळा वर आलेली दिसली, मागे वळून बघेपर्यंत आम्ही आधीच पाठमोरे झालो होतो. चहूबाजूंनी आगीचा वेढा पडला आहे, पळायलाही वाट उरली नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, हे अनंता, आता जे करायचं ते तूच जाण आणि कर.