भिऊं नका बोले झाकुनियां राहा डोळे । चालवील देव धाक नाहीं येणें वेळे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ बाप रे हा देवांचा ही देव कळों नेदी माव । काय करी करवी ते । पसरूनि मुख विश्वरूप खाय जाळ । सारूनियां संधी अवघे पाहाती गोपाळ ॥२॥ तुका ह्मणे आह्मी मार्गे भ्यालों वांयांविण । कळों आलें आतां या सांगातें नाहीं शिण ॥३॥

तो (कृष्ण) म्हणतो, घाबरू नका, डोळे झाकून उभे राहा. देवच तुम्हाला यातून पुढे नेईल, या वेळी काही भीती बाळगू नका. अरे, हा तर देवांचाही देव आहे, याची लीला कुणाला कळू देत नाही - तो काय करतो आणि काय करवून घेतो हे कोणाला समजत नाही. त्याने आपलं तोंड पसरून विश्वरूप धारण केलं आणि सगळी आग गिळून टाकली. सगळे गोपाळ बाजूला होऊन हे बघतच राहिले. तुकाराम महाराज म्हणतात, आम्ही आधी उगाचच घाबरलो होतो, आता कळून आलं की या सोबत्यासोबत (कृष्णासोबत) काही त्रास होणार नाही.