नेणती तयांसि साच भाव दावी हरी । लाज नाहीं नाचे पांवा वाजवी मोहरी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ चला रे याच्या पायां लागों आतां । राखिलें जळतां महा आगीपासूनि । केसी रे कान्होबा एवढी गिळियेली आगी । न देखों पोळला तुज तोंडीं कोठें अंगीं ॥२॥ तुका ह्मणे तुह्मी कां रे करितां नवल । आमची सिदोरी खातो त्याचें आळें बळ ॥३॥

त्यांना कळत नाही (त्याचा खरा महिमा), पण हरी त्यांच्याशी खरा जिव्हाळ्याचा भाव दाखवतो. काही लाज न बाळगता नाचतो, बासरी वाजवतो. चला रे, आता याच्याच पाया पडूया - त्यानेच आपल्याला त्या भयंकर आगीपासून वाचवलं. अरे कान्होबा, एवढी मोठी आग तू गिळलीस, तरी तुझ्या तोंडावर किंवा अंगावर कुठेही भाजल्याची खूण दिसत नाही! तुकाराम महाराज म्हणतात, तुम्ही एवढं नवल का करता - आमची शिदोरी खातो, त्याचंच हे बळ आहे.