त्यांनीं धणीवरी संग केला हरीसवें । देऊनि आपुलें तो चि देईल तें खावें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ न ठेवी आभार प्रेमाचा भुकेला । बहु दिवस संग हा चि निर्धार त्याला । कान्होबा तूं जेवीं घासोघासीं ह्मणती । आरुष गोपाळें त्यांची बहु देवा प्रीती ॥२॥ तुका ह्मणे आतां जाऊं आपुलिया घरा । तोय वांचविलें ऐसें सांगो रे दातारा ॥३॥

त्यांनी मनसोक्तपणे हरीसोबत सोबत केली - जे आपलं अन्न देईल तेच त्याने दिलेलं म्हणून खावं, असं ठरवलं. प्रेमाने भुकेलेला हा कृष्ण कुणाचे उपकार जपून ठेवत नाही, अनेक दिवसांची ही सोबतच त्याचा निर्धार आहे. 'कान्होबा, तू घासागणिक जेव' असं साधे-भोळे गोपाळ त्याला म्हणतात - त्यांचं देवावर खूप प्रेम आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, आता आपण आपापल्या घरी जाऊया, आणि हे दातारा, तूच आम्हाला वाचवलंस असं सर्वांना जाऊन सांगूया.