घ्या रे भोंकरें भाकरी । दहींभाताची सिदोरी । ताक सांडा दुरी । असेल तें तयार पें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ येथें द्यावे तैसें घ्यावें । थोडें परी निरें व्हावें । सांगतों हें ठावें । असों द्या रे सकळां । माझें आहे तैसें पाहे । नाहीं तरी घरा जाये । चोरोनियां माये । नवनीत आणावें ॥२॥ तुका ह्मणे घरीं । माझें कोणी नाहीं हरी । नका करूं दुरी । मज पायां वेगळें ॥३॥

अरे, भाकरी तुकडे तुकडे करून घ्या, दही-भाताची शिदोरी घ्या, ताक बाजूला ठेवा - जे काही तयार असेल ते घ्या. इथे जसं द्यायचं तसंच घ्यायचं, थोडं असलं तरी नीट वाटून घ्यायचं - मी हे सगळ्यांना सांगून ठेवतो, सगळ्यांना समान वाटा मिळू द्या. माझ्याकडे जे आहे तेच बघा, नाहीतर घरी जाऊन आईकडून चोरून लोणी आणा. तुकाराम महाराज म्हणतात, घरी माझं म्हणून कुणी आपलं नाही, हरी - मला तुझ्या पायांपासून दूर करू नकोस.