काल्याचिये आसे । देव जळीं जाले मासे । पुसोनियां हांसे । टिरीसांगातें हात ॥१॥ ॥ध्रु.॥ लाजे त्यासि वांटा नाहीं । जाणे अंतरींचें तें ही । दीन होतां कांहीं । होऊं नेदी वेगळें । उपाय अपाय यापुढें । खोटे निवडितां कुडे । जोडुनियां पुढें । हात उभे नुपेक्षी ॥२॥ तें घ्या रे सावकाशें । जया फावेल तो तैसें । तुका ह्मणे रसें । प्रेमाचिया आनंदें ॥३॥

काला (एकत्र जेवण) खाण्याच्या ओढीने देव जणू पाण्यातले मासे झाला, इतका अधीर झाला. हात पुसत पुसत हसतो. त्याला लाज वाटत नाही, कारण त्याला मनातलं सगळं कळतं - कुणी दीन, लाचार झालं तर तो त्याला दूर लोटत नाही. यापुढे उपाय काय आणि अपाय काय, खरं काय आणि खोटं काय हे शोधत बसण्यात अर्थ नाही - जो कोणी हात जोडून पुढे उभा राहतो त्याची तो उपेक्षा करत नाही. ते निवांतपणे घ्या, ज्याला जेवढं मिळेल तेवढं घ्या. तुकाराम महाराज म्हणतात, हे सगळं प्रेमाच्या आनंदाच्या रसात न्हाऊन घ्या.