आजि ओस अमरावती । काला पाहावया येती । देव विसरती । देहभाव आपुला ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आनंद न समाये मेदिनी । चारा विसरल्या पाणी । तटस्थ त्या ध्यानीं । गाई जाल्या श्वापदें । जे या देवांचें दैवत । उर्भे आहे या रंगांत । गोपाळांसहित । क्रीडा करी कान्होबा ॥२॥ तया सुखाची शिराणी । तीं च पाउले मेदिनी । तुका ह्मणे मुनि । धुंडितां न लाभती ॥३॥

आज अमरावती (स्वर्गलोक) ओस पडली आहे, कारण तिथले देवही काला बघायला पृथ्वीवर येत आहेत - ते स्वतःचं देवपण विसरून जातात. पृथ्वीवर आनंद मावेनासा झाला आहे; गायी चारा-पाणी विसरून त्या ध्यानात स्तब्ध होऊन जणू मंत्रमुग्ध प्राण्यांसारख्या स्थिर झाल्या आहेत. ज्याचं दैवत देवांनाही दुर्मीळ आहे, तो कान्होबा या रंगात, या खेळात, गोपाळांसोबत मनसोक्त क्रीडा करतो आहे. त्या सुखाचं वर्णन काय करावं - हीच ती पवित्र भूमी. तुकाराम महाराज म्हणतात, मुनींना शोधूनही जे सुख सापडत नाही, ते इथे सहज मिळतं.