चला बाई पांडुरंग पाहूं वाळवंटीं । मांडियेला काला भोंवती गोपाळांची दाटी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आनंदें कवळ देती एकामुखीं एक । न ह्मणती सान थोर अवघीं सकळिक । हमामा हुंबरी पांवा वाजविती मोहरी । घेतलासे फेर माजी घालुनियां हरी ॥२॥ लुब्धल्या नारी नर अवघ्या पशुयाती । विसरलीं देहभाव शंका नाहीं चित्तीं ॥३॥ पुष्पाचा वरुषाव जाली आरतियांची दाटी । तुळसी गुंफोनियां माळा घालितील कंठीं ॥४॥ यादवांचा राणा गोपीमनोहर कान्हा । तुका ह्मणे सुख वाटे देखोनियां मना ॥५॥

चला गं बाई, वाळवंटात पांडुरंगाला पाहूया. काला मांडलेला आहे, भोवती गोपाळांची गर्दी जमली आहे. आनंदाने एकमेकांच्या तोंडात एकेक घास भरवतात, कुणी लहान कुणी मोठा असा भेद ते करत नाहीत, सगळे समान. हमामा-हुंबरीचा खेळ चालू आहे, बासरी वाजते आहे, हरीला मध्ये घेऊन सगळे फेर धरून नाचत आहेत. स्त्री-पुरुष आणि सगळे प्राणीही या दृश्यात वेडावून गेले आहेत, देहभान विसरले आहेत, मनात कसलीच शंका उरलेली नाही. फुलांचा वर्षाव होतो आहे, आरत्यांची गर्दी झाली आहे, तुळशीच्या माळा गुंफून गळ्यात घातल्या जात आहेत. यादवांचा राजा, गोपींचं मन मोहून घेणारा हा कान्हा - तुकाराम महाराज म्हणतात, हे बघून मनाला खूप सुख वाटतं.