जालों आतां एके ठायीं । न वंचूं कांहीं एकमेकां ॥१॥ ॥ध्रु.॥ सरलों हेंगे देउनि मोट । कटकट काशाची । सोडोनियां गांठीं पाहें । काय आहे त्यांत तें ॥२॥ तुका ह्मणे जालों निराळा । आतां गोपाळा देऊं बोभा ॥३॥

आता आपण एका ठिकाणी एकत्र आलो आहोत, एकमेकांना काहीही न फसवता वागू. मी माझं गाठोडं देऊन मोकळा झालो, आता उगीच कटकट कशाला हवी? गाठोडं सोडून बघा, त्यात काय आहे ते पाहा. तुकाराम महाराज म्हणतात, मी मोकळा झालो, आता गोपाळांना हाळी देऊया, बोलावूया.