या रे करूं गाई । जमा निजलेती काई । बोभाटानें आई । घरा गेल्या मारील ॥१॥ ॥ध्रु.॥ घाला घाला रे कुकारे । ज्याची तेणें चि मोहरे । एवढें चि पुरे । केलियारने सावध । नेणोनियां खेळा । समय समयाच्या वेळा । दुश्चिताजवळा । मिळालेति दुश्चित ॥२॥ तुका ह्मणे शीक । न धरितां लागे भीक । धरा सकळीक । मनेरी धांवा वळतियां ॥३॥

चला रे, गायी गोळा करूया, झोपलेल्या आहेत का काय? आरडाओरडा झाला तर घरी गेल्यावर आई मारेल. आरोळ्या द्या रे, प्रत्येकाने आपापल्या गायींना हाळी द्यावी, एवढं केलं की पुरे, मग सगळे सावध होतील. खेळात गुंग होऊन वेळ कोणती हेच कळेनासं झालं; एका विचलित मनाच्या सोबत गेलं की दुसराही विचलित होतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, हे शिकून घ्या - लक्ष न दिलं तर भीक मागायची पाळी येते; तेव्हा सगळ्यांनी सावध राहून गुरे राखणाऱ्यांकडे धावा.