अंतरली कुटी मेटी । भय धरूनियां पोटीं । ह्मणतां जगजेठी । धांवे करुणाउत्तरीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ बाप वळिया शिरोमणी । उताविळ या वचनीं । पडलिया कानीं । धांवा न करी आळस । बळ दुनी शरणागता । स्वामी वाहों नेदी चिंता । आइतें चि दाता । पंगतीस बैसवी ॥२॥ वाहे खांदीं पाववी घरा । त्याच्या करी येरझारा । बोबड्या उत्तरा । स्वामी तुकया मानवे ॥३॥

झोपडी-वस्ती दुरावली, पोटात भीती दाटून आली; पण 'जगजेठी' (जगाचा स्वामी) म्हणताच तो करुणेने धावून येतो. बाप रे, हा गुराखांमधला शिरोमणी आहे, या हाकेसाठी उतावीळ असतो - कानावर पडताच धावा करायला आळस करत नाही. शरण आलेल्याला दुप्पट बळ देतो, स्वामी कसलीच चिंता वाहू देत नाही, आयताच दाता होऊन पंगतीत बसवतो. खांद्यावर घेऊन घरापर्यंत पोहोचवतो, त्याच्यासाठी स्वतः येरझारा घालतो. बोबड्या बोलण्यालाही स्वामी मान देतो, हे तुकोबाला आवडतं.