देखिलासि माती खातां । दावियानें बांधी माता ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जाळी घेउनि कांबळी काठी । गाई वळी वेणु पाठीं । मोठें भावार्थाचें बळ । देव जाला त्याचें बाळ ॥२॥ तुका ह्मणे भक्तासाठीं । देव धांवे पाठोवाठीं ॥३॥

तुला माती खाताना पाहिलं, म्हणून आई तुला दोरीने बांधते. जाळी, कांबळ आणि काठी घेऊन तो गायी राखतो, पाठीशी बासरी घेऊन फिरतो. भावार्थाचं (खऱ्या श्रद्धेचं) एवढं मोठं बळ आहे, की देवच त्याचं बाळ झाला. तुकाराम महाराज म्हणतात, भक्तासाठी देव सतत त्याच्या मागोमाग धावत असतो.