अवघें अवघीकडे । दिलें पाहे मजकडे । अज्ञा संवगडे । सहित थोरी लागळी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कां रे धरिला अबोला । माझा वांटा देई मला । सिदोरीचा केला । झाडा आतां निवडे ना । भूक लागली अनंता । कां रे नेणसी जाणतां । भागलों वळितां । गाई सैरा ओढाळा ॥२॥ तुका करुणा भाकी । हरि पाहे गोळा टाकी । घेता जाला सुखी । भीतरी वांटी आणीकां ॥३॥

सगळ्यांना सगळीकडचं दिलेलं दिसतंय, पण माझ्याकडेच बघ - मला अजाण सवंगडी म्हणून डावलल्यासारखं, मोठेपणाचं ओझं लागलं आहे. अरे, अबोला का धरलास? माझा वाटा मला दे. शिदोरीचा हिशोब केला तरी आता काही नीट कळत नाही. भूक लागली आहे रे अनंता, कळत असूनही तू का नेणत्यासारखा वागतोस? गायी सैरावैरा उधळल्या, त्यांना वळवून आणताना मी दमून गेलो. तुका करुणा भाकतो (विनवणी करतो), हरी घास टाकून बघतो, तो घेताच सुखावतो, आणि आतल्याआत इतरांनाही वाटून देतो.