मागें पुढें पाहें सांभाळूनि दोनी ठाय । चुकावूनि जाय गडी राखे गडियांसि ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मुरडे दंडा दोहीं तोंडें गडियां सावध करी । भेटतियासंगें तया हाल तुजवरी । गडियां गडी वांटुनि देई । ज्याचा सोडी ते चि ठायीं ॥२॥ अगळ्या बळें करील काय । तुज देणें लागे डोय ॥३॥ नवां घरीं पाउला करीं । सांपडे तो तेथे धरीं ॥४॥ जिकोनि डाव करीं । टाहो सत्ता आणिकांवरी ॥५॥ सांपडोनि डाई बहु । काळ गुंतलासी ॥६॥ बळिया गडी फळी । फोडी न धरितां त्यांसी ॥७॥ चुकांडी जो खाय मिळोनि अंगीं जाय । गुंतलासी काय तुका ह्मणे अझू नी ॥८॥

मागचं-पुढचं दोन्ही बाजू सांभाळून बघ, चुकवून जाणाऱ्या जोडीदाराला सांभाळून खेळ. दंडाच्या दोन्ही टोकांवर वळून सवंगड्यांना सावध कर, कुणी समोर आला तर तुझ्यावरच जबाबदारी येते. सवंगड्यांमध्ये सवंगडी वाटून दे, ज्याचा जो आहे त्याच जागी त्याला सोडून दे. जास्त जोर लावून काय होणार, शेवटी तुलाच किंमत मोजावी लागते. नव्या डावात पाऊल टाक, जो सापडेल त्याला तिथेच धरून ठेव. डाव जिंकून घे, आणि इतरांवर आपली सत्ता गाजव. एकदा अडकलास की खूप वेळ अडकून राहशील. बलवान सवंगड्यांची फळी न फोडता तशीच धरून ठेव. जो चुकतो तो अंगावरच येऊन पडतो - तुकाराम महाराज म्हणतात, अजूनही तू कशात गुंतला आहेस?