पाहा रे तमासा तुमचा येथें नव्हे लाग । देईन तो भाग आलियाचा बाहेरी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जागा रे गोपाळांनो ठायीं ठायीं जागा । चाहुलीने भागा दूर मजपासूनि । न रिघतां ठाव आह्या ठावा पाळतियां । भयाभीत वांयां तेथें काय चांचपा ॥२॥ तुका ह्मणे हातां चढे जीवाचिये साटीं । मिटक्या देतां गोड मग लागतें शेवटीं ॥३॥

अरे बघा, तुमचा हा तमाशा इथे चालणार नाही, आत आलेल्याला मी बाहेरचाच रस्ता दाखवीन. अरे गोपाळांनो, जागे व्हा, प्रत्येक ठिकाणी सावध राहा, चाहूल लागताच माझ्यापासून दूर पळा. जागा न सापडता, राखणदारांच्या नजरेत न येता, उगीच घाबरून तिथे चाचपडत बसण्यात काय अर्थ? तुकाराम महाराज म्हणतात, जिवाच्या मुद्द्यासाठी हे मेहनतीने हाती लागतं; मिटक्या मारत गोड लागलं की शेवटी त्याची चटक लागते.