अवघे चि गोड जालें । मागीलये भरी आलें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ साह्य जाला पांडुरंग । दिला अभ्यंतरीं संग । थडिये पावतां तो वाव । मागें वाहावतां ठाव ॥२॥ तुका ह्मणे गेलें । स्वप्नींचें जागे जालें ॥३॥

सगळं काही गोड होऊन गेलं, पूर्वीसारखी भरती, उत्साह पुन्हा आला. पांडुरंग साहाय्याला आला, त्याने आतून, अंतःकरणात सोबत दिली. किनाऱ्याला पोचलं की तो नुसता मोकळा अवकाश उरतो, आधी वाहवत जाताना जागाच सापडत नव्हती. तुकाराम महाराज म्हणतात, ते सगळं भ्रमाचं जग निघून गेलं, जणू स्वप्नातून जाग आली.