तुजसवें येतों हरी । आह्यां लाज नाहीं तरी । उचलिला गिरी । चांग तई वांचलों ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मोडा आतां खेळ । गाई गेल्या जाला वेळ । फांकल्या ओढाळ । नाहीं तो चि आवरा । चांग दैवें यमुनेसी वांचलों बुडतां । निलाजिरीं आह्मी नाहीं भय धाक या अनंता ॥२॥ खातों आगी माती । आतां पुरे हा सांगाती । भोंवतां भोवेल । आह्यां वाटतें हें चित्तीं ॥३॥ तुका ह्मणे उरी नाहीं तुजसवें । शाहाणिया दुरी छंद भोळियां सवें ॥४॥

हरी, आम्ही तुझ्यासोबतच येतो, आम्हाला काही लाज वाटत नाही - तू गोवर्धन पर्वत उचललास तेव्हाच आम्ही खरोखर वाचलो. आता हा खेळ पुरे करा, गायी लांब गेल्या, वेळ खूप झाला, त्या सैरावैरा उधळल्या आहेत, त्यांना आता आवरा. चांगल्या नशिबाने यमुनेत बुडता बुडता वाचलो, निर्लज्जपणे सांगतो की आम्हाला या अनंताची भीती-धाक उरलेलीच नाही. आग खातो, माती खातो, आता हा सांगाती (कृष्ण) पुरे झाला असं वाटतं, कारण भोवती भोवेल असं आमच्या मनात वाटतं. तुकाराम महाराज म्हणतात, तुझ्यासोबत राहून आता भीड-धाडस उरलेली नाही - शहाण्या माणसांचा नाद यापासून दूर असतो, हा नाद फक्त भोळ्यांच्याच सोबतीत असतो.