नको आह्यांसवें गोपाळा । येऊं ओढाळा तुझ्या गाई ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कोण धांवें त्यांच्या लागें । मागें मागे येरझारी । न बैसती एके ठायीं । धांवती दाही दाहा वाटां ॥२॥ तुका ह्मणे तूं राख मनेरी । मग त्या येरी आह्मी जाणों ॥३॥

अरे गोपाळा, तुझ्या उधळणाऱ्या गायी आमच्यासोबत नकोत. त्यांच्यामागे कोण धावत बसणार, मागे मागे येरझाऱ्या घालत? त्या एका जागी बसतच नाहीत, दाही दिशांना धावत सुटतात. तुकाराम महाराज म्हणतात, तूच त्यांना नीट राख, मग त्यांच्यातलं बाकीचं आम्ही बघून घेऊ.