भ्यालीं जिवा चुकलीं देवा । नाहीं ठावा जवळीं तो ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आहाकटा करिती हाय । हात डोकें पिटिती पाय । जवळी होतां न कळे आह्यां । गेल्या सीमा नाहीं दुःखा ॥२॥ तुका ह्मणे हा लाघवी मोटा । पाहे खोटा खरा भाव ॥३॥

जिवाच्या भीतीने घाबरले, देव हरवला असं वाटलं, तो जवळ आहे हे त्यांना ठाऊकच नाही. हाय हाय करतात, हात-डोकं आपटतात, पाय आपटतात. तो जवळ असूनही आम्हाला कळत नाही, दुःखाला काही सीमाच उरली नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, हा मोठा लबाड, गमतीशीर आहे - खरा भाव आहे की खोटा हे तोच पाहत असतो.