काळिया नाथूनि आला वरी । पैल हरी दाखविती ॥१॥ ॥ध्रु.॥ दुसरिया भावें न कळे कोणा । होय नव्हेसा संदेह मना । रूपा भिन्न पाळट जाला । गोरें सांवळेसा पैं देखिला ॥२॥ आश्वासीत आला करें । तुका खरें ह्मणे देव ॥३॥

काळिया नागाला वठणीवर आणून हरी वर आला, पलीकडे लोक हरीला दाखवत आहेत. दुसऱ्या कुणाला हे खरं वाटत नाही, मनात 'खरंच का नाही' असा संशय येतो. रूप जरा वेगळं, पालटलेलं वाटलं - गोरा की सावळा असा भास झाला. हात करून तो आश्वासन देत आला, तुकाराम महाराज म्हणतात, हा खरोखर देवच आहे.