धांव कान्होबा गेल्या गाई । न ह्मणे मी कोण ही काई ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आपुलियांचें वचन देवा । गोड सेवा करीतसे । मागतां आधीं द्यावा डाव । बळिया मी तो नाहीं भाव ॥२॥ तुका ह्मणे ऐशा सर्वे । अनुसरावें जीवेंभावें ॥३॥

धाव रे कान्होबा, गायी दूर गेल्या, 'मी कोण, हे काय' असं देव म्हणत नाही, तो सहज मदतीला धावतो. आपल्या माणसांचं वचन ऐकून देव गोड सेवा करतो. मागण्याआधीच हवं ते देऊन टाकावा, 'मीच बलवान आहे' असा अहंभाव त्याच्याजवळ नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, अशा देवाला जिवाभावाने शरण जावं.