उपदेश तो भलत्या हातीं । जाला चित्तीं धरावा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नये जाऊं पात्रावरी । कवटी सारी नारळें । स्त्री पुत्र बंदीजन । नारायण स्मरविती ॥२॥ तुका ह्मणे रत्नसार । परि उपकार चिंधींचे ॥३॥

चांगला उपदेश कुणाच्याही हातून आला तरी तो मनात धरून, आदराने स्वीकारावा. नुसतं बाहेरच्या रूपाकडे बघून नये जावं - नारळाचं वरचं कवच जरी खरखरीत असलं तरी आतलं पाणी गोड असतं. बायको, मुलगा, अगदी सामान्य माणसंसुद्धा नारायणाचं स्मरण करून देतात. तुकाराम महाराज म्हणतात, खरं मोल असतं ते रत्नासारख्या सारभूत गोष्टीचं, पण कधीकधी साध्या चिंधीचाही खूप उपकार होतो.