सांपडला संदीं । मग बळिया पडे बंदीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसी कोणी वाहे वेळ । हातीं काळाच्या सकळ । दाता मागे दान । जाय याचका शरण ॥२॥ तुका ह्मणे नेणां । काय सांगो नारायणा ॥३॥

योग्य क्षणी सापडला की मोठा बलवानही बंधनात पडतो. असा एक क्षण प्रत्येकावर येतोच, कारण सगळेच काळाच्या हातात आहेत. कधी दाताही दान मागायची पाळी येते, आणि याचकाला जाऊन शरण जावं लागतं. तुकाराम महाराज म्हणतात, आम्हाला काही कळत नाही - नारायणाला काय सांगावं तेच सुचत नाही.