सर्प विंचू दिसे । धन अभाग्या कोळसे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ आला डोळ्यांसि कवळ । तेणें मळलें उजळ । अंगाचे भोंवडी । भोय झाड फिरती धोंडी ॥२॥ तुका ह्मणे नाड । पाप ठाके हिता आड ॥३॥

दुर्दैवी माणसाला धनसुद्धा कोळशासारखं, साप-विंचवासारखं भासतं. डोळ्यांवर जणू पडदा येतो, आणि त्यामुळे उजळ, स्वच्छ दिसणारं सगळंच मलिन दिसू लागतं. अंग गरगरतं, आणि जमीन, झाडं, दगडसुद्धा गरगरत असल्यासारखे वाटतात. तुकाराम महाराज म्हणतात, हा सगळा घात आहे - पाप हेच माणसाच्या हिताच्या आड येऊन उभं राहतं.