न देखोन कांहीं । म्या पाहिलें सकळ ही ॥१॥ ॥ध्रु.॥ जालों अवधियांपरी । मी हें माझें ठेले दुरी । न घेतां घेतलें । हातें पार्ये उसंतिलें ॥२॥ खादलें न खातां । रसना रस जाली घेतां ॥३॥ न बोलोनि बोलें । केलें प्रगट झांकिळें ॥४॥ नाइकिलें कांनीं । तुका ह्मणे आलें मनीं ॥५॥

काहीच न पाहताही मी सगळंच पाहिलं. मी सर्वांसारखा, सामान्य झालो, आणि 'मी-माझं' हा भाव दूर पडून गेला. न घेताही घेतलं गेलं, हातांनी आणि पायांनीही नकळत कृती घडून गेली. न खाताही खाल्ल्यासारखं झालं, जिभेने रस चाखल्याशिवायच रस चाखल्याची अनुभूती आली. न बोलताही बोलणं झालं, जे उघड होतं तेच झाकलं गेलं. कानांनी न ऐकताही तुकाराम महाराज म्हणतात, ते मनात येऊन पोचलं.