काखे कडासन आड पडे । खडबड खडबडे हुसकलें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ दादकरा दादकरा । फजितखोरा लाज नाहीं । अवघा जाला राम राम । कोणी कर्म आचरे ना ॥२॥ हरिदासांच्या पडती पायां । ह्मणती तयां केलें नागवावें ॥३॥ दोहीं ठायीं फजीत जालें । पारणें केलें अवकळा ॥४॥ तुका ह्मणे नाश केला । विटंबिला वेश जिहीं ॥५॥

काखेतली कड आड पडते, खडबड आवाज होऊन तो उघडा पडतो. अरे धडपडणाऱ्या, फजिती करून घेणाऱ्या, तुला काही लाजच नाही का? सगळीकडे नुसता 'राम राम' झाला आहे, पण कुणी खरं आचरण करत नाही. हरिदासांच्या पाया पडतात, आणि म्हणतात यांनाच उघडं पाडावं, यांची पोलखोल करावी. दोन्ही बाजूंनी फजिती झाली, व्रताचं पारणंही विचित्र अवकळेत गेलं. तुकाराम महाराज म्हणतात, ज्यांनी हा साधुवेश विटंबित केला, त्यांनी स्वतःचाच नाश करून घेतला.