तारतिम वरी तोंडा च पुरतें । अंतरा हें येतें अंतरीचे ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसी काय बरी दिसे ठकाठकी । दिसतें लौकिकीं सत्या ऐसे । भोजनांत द्यावें विष कालवूनि । मोहचाळवणी मारावया ॥२॥ तुका ह्मणे मैंद देखों नेदी कुडें । आदरें चि पुढें सोंग दावी ॥३॥

तारतम्य, गोडगोड बोलणं फक्त तोंडापुरतंच असतं, पण खरं काय ते आतल्या मनातूनच बाहेर येतं. अशी लबाडी, ठकबाजी बरी कशी दिसेल? ती फक्त वरवर, लोकांसमोर खरी असल्यासारखी भासते. जेवणात विष कालवून द्यावं, आणि गोड बोलून मोहात पाडून मारावं, असंच हे आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, लबाड माणूस आपलं खोटेपण कधीच उघड होऊ देत नाही, तो आदरानेच पुढे सोंग दाखवत राहतो.