ब्रह्मनिष्ठ काडी । जरी जीवानांवें मोडी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तया घडली गुरुहत्या । गेला उपदेश तो मिथ्या ॥२॥ सांगितलें कानीं । रूप आपुलें वाखाणी ॥३॥ भूतांच्या मत्सरें । ब्रह्मज्ञान नेणें चोरे ॥४॥ शिकल्या सांगे गोष्टी । भेद क्रोध वाहे पोटीं ॥५॥ निंदा स्तुति स्तवनीं । तुका ह्मणे वेंची वाणी ॥६॥

जो ब्रह्मज्ञानाचा पाया मोडतो, त्याला गुरुहत्येचे पाप लागते आणि त्याने घेतलेला उपदेशही खोटा ठरतो. गुरूने कानात सांगितलेले गुपित तो फक्त स्वतःच्या मोठेपणाचे कौतुक करण्यासाठी वापरतो. इतरांचा मत्सर केल्यामुळे तो खरे ब्रह्मज्ञान लपवून ठेवतो, चोरून टाकतो. शिकलेल्या गोष्टी नुसत्या बोलून दाखवतो, पण मनात मात्र भेदभाव आणि राग बाळगतो. निंदा असो वा स्तुती, तुकाराम महाराज म्हणतात, असा माणूस नुसताच शब्दांचा अपव्यय करतो.