पंडित वाचक जरी जाला पुरता । तरी कृष्णकथा ऐके भावें ॥१॥ ॥ध्रु.॥ क्षीर तुपा साकरे जालिया भेटी । तैसी पडे मिठी गोडपणें ॥२॥ जाणोनियां लाभ घेई हा पदरीं । गोड गोडावरी सेवीं बापा ॥३॥ जाणिवेचे मूळ उपडोनी खोड । जरी तुज चाड आहे तुझी ॥४॥ नाना परिमळद्रव्य उपचार । अंगीं उटी सारचंदनाची ॥५॥ जेविलियाविण शून्य ते शृंगार । तैसी गोडी हरिकथेविण ॥६॥ ज्याकारणें वेदश्रुति ही पुराणें । तें चि विठ्ठलनाणें तिष्ठे कथे ॥७॥ तुका ह्मणे येर दगडाचीं पेंवें । खळखळ आघवें मूळ तेथें ॥८॥

माणूस कितीही मोठा पंडित किंवा वेद-शास्त्र वाचणारा झाला, तरी त्याने कृष्णकथा मनापासून, भक्तिभावाने ऐकावी. दूध, तूप आणि साखर एकत्र आली की जशी अपूर्व गोडी तयार होते, तशीच गोडी ज्ञानाला भक्तीची जोड मिळाल्यावर तयार होते. हा फायदा ओळखून तो पदरात घे, बाबा, गोडावर गोड अशी चव चाखत राहा. आपल्या ज्ञानाच्या गर्वाचे मूळच उपटून टाक, जर खरोखर तुला स्वतःचे भले हवे असेल तर. अनेक प्रकारची सुगंधी उटणी, चंदनाचा लेप शरीराला लावले, पण जेवणच केले नसेल तर हा सगळा साजशृंगार व्यर्थ ठरतो; तशीच हरिकथेशिवाय आयुष्याची गोडीही व्यर्थच आहे. वेद, श्रुती आणि पुराणे ज्यासाठी रचली गेली, तेच खरे विठ्ठलाचे नाणे कथेमध्ये दडलेले असते. तुकाराम महाराज म्हणतात, ही गोष्ट समजली नाही तर बाकी सगळे म्हणजे रिकाम्या दगडी कोठारांची फक्त खडखड आहे, त्याचे मूळ तिथेच आहे.