सोनियाचे ताट क्षीरीने भरिलें । भक्षावया दिलें श्वाना लागीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ मुक्ताफळहार खरासि घातला । कस्तुरी सुकराला चोजविली ॥२॥ वेदपरायण बधिरा सांगे ज्ञान । तयाची ते खुण काय जाणे ॥३॥ तुका ह्मणे ज्याचें तोचि एक जाणे । भक्‍तीचें महिमान साधु जाणे ॥४॥

सोन्याचे ताट खिरीने भरून एखाद्या कुत्र्याला खायला द्यावे, मोत्यांचा हार गाढवाच्या गळ्यात घालावा, कस्तुरीचा सुगंध डुकरापुढे दाखवावा — हे सगळे जसे व्यर्थ, तसेच बहिऱ्या माणसाला वेद वाचून ज्ञान समजावून सांगणे व्यर्थ आहे; त्याला त्याची खूणही कळत नाही. तुकाराम महाराज म्हणतात, ज्याला जे अनुभवायला मिळते तेच त्याला खरे कळते; भक्तीचा खरा महिमा फक्त संतच जाणतात.