चवदा भुवनें जयाचिये पोटीं । तो चि आह्मी कंठीं साठविला ॥१॥ ॥ध्रु.॥ काय एक उणें आमुचिये घरीं । वोळगती द्वारीं रिद्धिसिद्धी ॥२॥ असुर जयानें घातले तोरडीं । तो आह्मांसि जोडी कर दोन्ही ॥३॥ रूप नाहीं रेखा जयासि आकार । आह्मीं तो साकार भक्‍तीं केला ॥४॥ अनंत ब्रह्मांडे जयाचिये अंगीं । समान तो मुंगी आह्मांसाठीं ॥५॥ रिद्धिसिद्धी सुखें हाणितल्या लाता । तेथें या प्राकृता कोण मानी ॥६॥ तुका ह्मणे आह्मी देवाहूनि बळी । जालों हे निराळी ठेवुनि आज्ञा ॥७॥

ज्याच्या पोटात चौदा भुवने सामावली आहेत, त्यालाच आम्ही आमच्या गळ्यात, हृदयात जपून ठेवले आहे. आमच्या घरात कशाचीच कमतरता नाही; ऋद्धी-सिद्धी स्वतःहून आमच्या दारात सेवेला उभ्या असतात. ज्याने राक्षसांना बेड्या घातल्या, तोच देव आमच्यापुढे दोन्ही हात जोडतो. ज्याला रूप नाही, रेषा नाही, आकार नाही, त्यालाच आम्ही आमच्या भक्तीने साकार केले आहे. ज्याच्या अंगात अगणित ब्रह्मांडे सामावलेली आहेत, तोही आमच्यासाठी एखाद्या मुंगीइतकाच साधा, जवळचा झाला आहे. ऋद्धी-सिद्धींना आम्ही आनंदाने लाथाडले आहे; मग या क्षुद्र सांसारिक गोष्टींना कोण विचारतो? तुकाराम महाराज म्हणतात, आम्ही देवाहूनही बलवान झालो आहोत — असा हा वेगळाच अधिकार भक्तीने आम्हाला मिळाला आहे.