हातीं होन दावी बेना । करिती लेंकीच्या धारणा ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसे धर्म जाले कळीं । पुण्य रंक पाप बळी ॥२॥ सांडिले आचार । द्विज चाहाड जाले चोर ॥३॥ टिळे लपविती पातडीं । लेती विजारा कातडीं ॥४॥ बैसोनियां तक्‍तां । अन्नेंविण पिडिती लोकां ॥५॥ मुदबख लिहिणे । तेलतुपावरी जिणें ॥६॥ नीचाचे चाकर । चुकलिया खाती मार ॥७॥ राजा प्रजा पीडी । क्षत्री दुश्चितासी तोडी ॥८॥ वैश्यशूद्रादिक । हे तों सहज नीच लोक ॥९॥ अवघे बाह्य रंग । आंत हिरवे वरी सोंग ॥१०॥ तुका ह्मणे देवा । काय निद्रा केली धांवा ॥११॥

हातात पैसे दाखवून लोक आपल्या मुलींनाही जणू गहाण ठेवतात, पैशांसाठी मुलींची लग्ने ठरवतात. या कलियुगात धर्माचे असे जाळे विणले गेले आहे की पुण्य दुर्बळ, कंगाल झाले आहे आणि पाप मात्र बलवान झाले आहे. ब्राह्मणांनीही आपले आचार सोडून दिले आहेत, ते चहाडखोर आणि चोर बनले आहेत. आपले टिळे ते फेट्याखाली लपवतात आणि चामड्याच्या विजारी, परक्या पद्धतीचे कपडे घालतात. सत्तेच्या गादीवर बसून लोकांना अन्नाशिवाय, विनाकारण पिळून काढतात. हिशोबाचे कागद लिहिण्याचे काम करत तेल-तुपावर, चैनीत, लाचखोरीच्या पैशावर जगतात. गरीब, हलक्या लोकांचे नोकर असतात, ते चुकले की मार खातात. राजा प्रजेला पिळतो, क्षत्रिय सामान्य लोकांना छळतो. वैश्य, शूद्र वगैरे तर मुळातच हलके मानले गेलेले लोक आहेत. सगळीकडे फक्त वरवरचा रंग-रूप दिसतो, आतून सगळे कच्चेच आहेत, फक्त वरून सोंग वठवले जाते. तुकाराम महाराज म्हणतात, हे देवा, तू अशी कोणती झोप घेतली आहेस? आता तरी धावून ये.