साळंकृत कन्यादान । करितां पृथ्वीसमान ॥१॥ ॥ध्रु.॥ परि तें न कळे या मूढा । येइल कळों भोग पुढां ॥२॥ आचरतां कर्म । भरे पोट राहे धर्म ॥३॥ सत्या देव साहे । ऐसें करूनियां पाहें ॥४॥ अन्न मान धन । हें तों प्रारब्ध आधीन ॥५॥ तुका ह्मणे सोस । दुःख आतां पुढें नास ॥६॥

मुलीचे यथासांग, पूर्ण सोहळ्याने कन्यादान करणे हे पृथ्वीदान केल्याइतके मोठे पुण्यकारक मानले जाते; पण हे मूर्ख माणसाला कळत नाही, त्याचे खरे फळ त्याला पुढे भोगताना कळेल. आपले कर्तव्यकर्म प्रामाणिकपणे केले की पोटही भरते आणि धर्मही टिकतो. खरेपणाने वागून पाहा, देव सत्याचीच बाजू घेतो. अन्न, मान-सन्मान, धन — या सगळ्या गोष्टी प्रारब्धावर, नशिबावर अवलंबून असतात. तुकाराम महाराज म्हणतात, अवाजवी हाव धरली की आता दुःख आणि पुढे नाश ठरलेलाच आहे.