दिवट्या वाद्ये लावुनि खाणें । करूनि मंडण दिली हातीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ नवरा नेई नवरी घरा । पूजन वरा पाद्याचें ॥२॥ गौरविली विहीण व्याही । घडिलें कांहीं ठेवूं नका ॥३॥ करू द्यावें न्हावें बरें । ठायीचे कां रे न कळे चि ॥४॥ वऱ्हाडियांचे लागे पाठीं । जैसी उटिका तेलीं ॥५॥ तुका ह्मणे जोडिला थुंका । पुढें नरका सामग्री ॥६॥

मशाली आणि वाद्ये वाजवत मेजवानी उरकली जाते, नवरीच्या हातात दागिने घातले जातात. नवरा नवरीला घरी घेऊन जातो, नवरदेवाच्या पायांची पूजा केली जाते. व्याही-विहिणीचा गौरव केला जातो — जे काही जमवले आहे ते साठवून ठेवू नका, सगळे खर्च करा असे सांगितले जाते. न्हाव्याला त्याचे काम नीट करू द्या — एवढी साधी गोष्ट तुला का कळत नाही? या सगळ्या उधळपट्टीचा बोजा वऱ्हाड्यांच्या मागे तेलाच्या डागासारखा सतत चिकटून राहतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, यातून जोडले गेले ते फक्त कवडीमोल, थुंकीसारखे निरुपयोगी काहीतरी, आणि पुढे मात्र नरकाची तजवीज नक्की होते.