कपट कांहीं एक । नेणें भुलवायाचे लोक ॥१॥ ॥ध्रु.॥ तुमचे करितों कीर्तन । गातों उत्तम ते गुण ॥२॥ दाऊं नेणें जडीबुटी । चमत्कार उठाउठी ॥३॥ नाहीं शिष्यशाखा । सांगों अयाचित लोकां ॥४॥ नव्हें मठपति । नाहीं चाहुरांची वृत्ति ॥५॥ नाहीं देवार्चन । असे मांडिलें दुकान ॥६॥ नाहीं वेताळ प्रसन्न । कांहीं सांगों खाण खुण ॥७॥ नव्हें पुराणिक । करणें सांगणें आणीक ॥८॥ नेणें वाद घटा पटा । करितां पंडित करंटा ॥९॥ नाहीं जाळीत भणदीं । उदो ह्मणोनि आनंदी ॥१०॥ नाहीं हालवीत माळा । भोंवतें मेळवुनि गबाळा ॥११॥ आगमीचें कुडें नेणें । स्तंभन मोहन उच्चाटणें ॥१२॥ नव्हें यांच्या ऐसा । तुका निरयवासी पिसा ॥१३॥

मला कुठलेही कपट-कारस्थान करून लोकांना भुलवता येत नाही. मी फक्त तुझे कीर्तन करतो, तुझे उत्तम गुण गातो. मला कसलीही जडीबुटी दाखवून चमत्कार करता येत नाहीत, चमत्कार तात्काळ घडवून आणता येत नाहीत. माझी कुठलीही शिष्य-परंपरा, संघटित पंथ नाही; मी लोकांना विनामोबदला, आपणहून जे कळते तेच सांगतो. मी कुठल्या मठाचा अधिपती नाही, मला जमिनीचे उत्पन्नही नाही. मी देवाची पूजा करून त्याचे दुकान थाटलेले नाही. माझ्यावर कुठला वेताळ किंवा भूत प्रसन्न नाही की जो मला गुप्त खुणा, भविष्य सांगायला लावेल. मी पुराणे सांगून उदरनिर्वाह करणारा पुराणिक नाही, दुसऱ्यांचे सांगकाम करणारा नाही. मला शास्त्रार्थाची, वादविवादाची चलाखी येत नाही की ज्याने कुणी करंटा पंडित बनतो. मी काही विशिष्ट पंथाप्रमाणे विधी करत 'उदो उदो' म्हणत नाचणारा साधू नाही. मी गळ्यात माळा हलवत, भोवती भोळ्याभाबड्या लोकांचा घोळका जमवणारा नाही. मला मंत्र-तंत्राची गुप्त विद्या, स्तंभन-मोहन-उच्चाटन असले प्रकार येत नाहीत. मी यांच्यासारखा अजिबात नाही; तुकाराम महाराज म्हणतात, मी तर केवळ एक साधा, वेडा, नरकवासी भक्त आहे.