जेणें मुखें स्तवी । तें चि निंदे पाठीं लावी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसी अधमाची याती । लोपी सोनें खाय माती ॥२॥ गुदद्वारा वाटे । मिष्टान्नांचा नरक लोटे ॥३॥ विंचु लाभाविण । तुका ह्मणे वाहे शीण ॥४॥

जो माणूस तोंडावर स्तुती करतो, तोच पाठीमागे निंदा करतो. अशा अधम माणसाची जात अशीच असते — तो सोन्यासारखी खरी किंमतीची गोष्ट टाकून देतो आणि मातीसारखी टाकाऊ गोष्ट स्वीकारतो. जसे गोड-धोड जेवणसुद्धा शेवटी शरीरातून मलरूपाने बाहेर पडते, तशीच याची गोड बोलणी शेवटी घाणीतच जाऊन मिळते. विंचवाच्या नांगीसारखे, यातून काहीही फायदा होत नाही; तुकाराम महाराज म्हणतात, अशा माणसाची संगत केवळ त्रासच देते.