अधमाची यारी । रंग पतंगाचे परी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ विटे न लगतां क्षण । मोल जाय वांयां विण ॥२॥ सर्पाचिया परी । विषे भरला कल्हारीं ॥३॥ तुका ह्मणे देवा । मज झणी ऐसे दावा ॥४॥

नीच माणसाची मैत्री म्हणजे जणू पतंगाच्या रंगासारखी - क्षणभरात विटून जाते, आणि तिची जी काही किंमत असते, ती व्यर्थ वाया जाते. सापाप्रमाणे ती आतून विषानेच भरलेली असते. तुकाराम महाराज म्हणतात, हे देवा, मला अशा मैत्रीचा प्रसंग कधीही दाखवू नकोस.