मांडे पुऱ्या मुखें सांगों जाणे मात । तोंडीं लाळ हात चोळी रिते ॥१॥ ॥ध्रु.॥ ऐसियाच्या गोष्टी फिक्या मिठेंविण । रुचि नेदी अन्न चवी नाहीं ॥२॥ घोलों जाणे अंगीं नाहीं शूरपण । काय तें वचन जाळावें तें ॥३॥ तुका ह्मणे बहुतोंडे जे वाचाळ । तें चि मूळ लटिक्यांचें ॥४॥

जो नुसत्याच तोंडी मोठमोठ्या पक्वान्नांच्या गप्पा मारतो, त्याच्या तोंडाला पाणी सुटते, पण हातात मात्र काहीच नसते, हात रिकामेच चोळत बसतो. अशा माणसाच्या गोष्टी मिठाशिवाय बेचव अन्नासारख्या असतात, त्यांना काही रुची, काही चव नसते. नुसती धुमाळी उठवायला त्याला येते, पण त्याच्या अंगी खरे शौर्य नसते; अशा पोकळ बोलण्याला काय अर्थ आहे, ते फेकूनच द्यावे. तुकाराम महाराज म्हणतात, जे लोक फार वाचाळ, बहुभाषी असतात, तीच खरी खोटेपणाची मुळाशी असलेली गोष्ट असते.