न लगे चंदना सांगावा परिमळ । वनस्पतिमेळ हाकारुनी ॥१॥ ॥ध्रु.॥ अंतरीचें धांवे स्वभावें बाहेरी । धरितां ही परी आवरे ना ॥२॥ सूर्य नाहीं जागे करीत या जना । प्रकाश किरणीं आपुल्या ॥३॥ तुका ह्मणे मेघ नाचवी मयूरें । लपवितां खरें येत नाहीं ॥४॥

चंदनाला स्वतःचा सुगंध सांगण्यासाठी सगळ्या वनस्पतींना बोलावून सांगावे लागत नाही, तो आपोआप दरवळतो. अंतरंगात जे खरे असते, ते स्वभावानेच बाहेर प्रकट होते; ते कितीही दाबून ठेवले तरी आवरता येत नाही. सूर्य मुद्दाम कोणाला जागे करत नाही, तो फक्त आपल्या किरणांनी नैसर्गिकपणे प्रकाश देत असतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, ढग बरसू लागला की मोर आपोआप नाचू लागतात; खरी गोष्ट कितीही लपवली तरी ती लपून राहत नाही, ती उघड झाल्याशिवाय राहत नाही.