प्रारब्ध क्रियमाण । भक्‍तां संचित नाहीं जाण ॥१॥ ॥ध्रु.॥ अवघा देव चि जाला पाहीं । भरोनियां अंतर्बाहीं ॥२॥ सत्वरजतमबाधा । नव्हे हरिभक्तांसि कदा ॥३॥ खाय बोले करी । अवघा त्यांच्या अंगें हरी ॥४॥ देवभक्तपण । तुका ह्मणे नाहीं भिन्न ॥५॥

खऱ्या भक्ताला प्रारब्ध आणि क्रियमाण कर्माचा हिशोब असला, तरी त्याला संचित कर्माचे बंधन उरत नाही, हे नीट लक्षात घ्या. अशा भक्ताच्या आत आणि बाहेर सगळीकडे फक्त देवच भरून राहिलेला असतो. सत्व, रज, तम या तिन्ही गुणांचा त्रास हरिभक्तांना कधीच होत नाही. ते जे काही खातात, बोलतात, करतात, त्या सगळ्यातून प्रत्यक्ष हरीच प्रकट होत असतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, देव आणि भक्त यांच्यात खरे तर काहीच भेद उरत नाही, ते एकरूपच होऊन जातात.