ऐका महिमा आवडीचीं । बोरे खाय भिलटीचीं ॥१॥ ॥ध्रु.॥ थोर प्रेमाचा भुकेला । हा चि दुष्काळ तयाला । अष्ठमा सिद्धींला । न मनी क्षीरसागराला ॥२॥ पव्हे सुदामदेवाचे । फके मारी कोरडेच ॥३॥ न ह्मणे उच्छिष्ट अथवा थोडे । तुका ह्मणे भक्‍तीपुढें ॥४॥

ऐका, प्रेमाच्या भक्तीचा किती मोठा महिमा आहे — देवाने शबरीची उष्टी बोरेसुद्धा आवडीने खाल्ली. देव खरा भुकेला असतो तो निस्सीम प्रेमाचा; त्या प्रेमाची कमतरता हाच त्याच्यासाठी खरा दुष्काळ आहे. अष्टसिद्धी किंवा क्षीरसागरातील ऐश्वर्यही त्याला त्या प्रेमापुढे काही किंमतीचे वाटत नाही. सुदाम्याचे कोरडे पोहेसुद्धा त्याने मुठी भरभरून खाल्ले. ते उष्टे आहेत किंवा कमी आहेत असा विचारही देवाने केला नाही; तुकाराम महाराज म्हणतात, खऱ्या भक्तीपुढे असले हिशोब मुळीच चालत नाहीत.