कोणें तुझा सांग केला अंगीकार । निश्चिति त्वां थोर मानियेली ॥१॥ ॥ध्रु.॥ कोणें ऐसा तुज उपदेश केला । नको या विठ्ठला हरण जाऊं ॥२॥ तेव्हां तुज कोण घालील पाठीसी । घासील भूमीसी वदन यम ॥३॥ कां रे नागवसी आयुष्य खातो काळ । दिसेंदिस बळ क्षीण होतें ॥४॥ तुका ह्मणे यासि सांगा कोणी तरी । विसरला हरी मायबाप ॥५॥

कुणी सांगितले तुला की देवाने तुझा पूर्ण स्वीकार केला आहे, आणि तू एवढ्या खात्रीने हे मोठेपणाने मानून बसला आहेस? कुणी असा उपदेश दिला की तुला विठ्ठलाकडे तुझ्या तारणासाठी जायची गरजच नाही? पण मरणाची वेळ येईल, तेव्हा तुझ्या पाठीशी कोण उभे राहील? यम तुझे तोंड भूमीवर घासेल, तेव्हा कोण वाचवेल? अरे, तू स्वतःला असा का लुटू देतो आहेस? काळ तुझे आयुष्य सतत खात चालला आहे, दिवसेंदिवस तुझी शक्ती क्षीण होत चालली आहे. तुकाराम महाराज म्हणतात, कोणीतरी याला जाऊन सांगा, की हा तर आपल्या खऱ्या माय-बापाला, म्हणजे हरीलाच विसरून बसला आहे.