आंधळ्यासि जन अवघे चि आंधळे । आपणासि डोळे दृष्टी नाहीं ॥१॥ रोग्या विषतुल्य लागे हें मिष्टान्न । तोंडासि कारण चवी नाहीं ॥२॥ तुका ह्मणे शुद्ध नाहीं जो आपण । तया त्रिभुवन अवघें खोटें ॥३॥

आंधळ्या माणसाला वाटते की सगळे जगच आंधळे आहे, कारण त्याच्या स्वतःच्याच डोळ्यांत दृष्टी नसते. आजारी माणसाला गोड, स्वादिष्ट पदार्थही विषासारखे लागतात; यात दोष अन्नाचा नसून त्याच्या स्वतःच्या जिभेचा, तोंडाचा असतो. तुकाराम महाराज म्हणतात, जो स्वतःच आतून शुद्ध, निर्मळ नाही, त्याला अवघे त्रिभुवनच खोटे, दूषित वाटते.